ไม่เห็น แต่รู้สึกได้

  เมื่อคืนแทบนอนไม่หลับเลย... คิดเรื่องน้องหมอนดินสอ
ดูท่าว่ามัน...ใกล้จะไปแล้ว
ก็รู้ว่าถึงเวลาต้องทำใจ แต่... เฮ่อ!
นอนด้วยกันมาตั้ง 20 ปี (แม้ว่าช่วงห้าปีแรกจะไม่ค่อยสนใจ เพราะกำลังติดอีกใบหนึ่งก็เหอะ) ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
นึกถึงแล้วก็ใจหาย
เมื่อคืนคิดมากจริงๆ ถึงขนาดเอาใบใหม่มากอดแทนเพื่อทำความคุ้นเคย
ถ้าหาใบที่เหมือนหรือใกล้เคียงกับใบที่ใกล้จะเปื่อยนี้(อย่างน้อยให้วัสดุเหมือนกัน และขนาดใกล้เคียงกัน)ได้ก็ดี
นึกแล้วก็อดน้อยใจไม่ได้ว่า "แล้วทีไอ้พวกตุ๊กตาผ้าที่เราไม่เคยคิดสนใจ ทำไมมันถึงได้อยู่ยงคงกระพันธ์ จนเราต้องขนไปบริจาค หรือไม่ก็ฝากไว้กับชาวบ้านตั้งเยอะแยะ"

วัตถุประสงค์
  ค้นหาสเป็กของคุณ
คำสั่ง
  จงตอบคำถามเป็นข้อๆไป... เน้นความจริง XD ผู้ถูกแท็กเชิญทำต่อด้วย (ให้แปะรูปสวยๆ,หล่อของตัวเองด้วย... เผื่อมีคนแอบสนใจคุณ... เอิ๊กๆ)

  เมื่อวานพวกเราที่เรียนภาษาญี่ปุ่นกับพี่โยได้นัดเจอกัน เพราะพี่โยมีเพื่อนชาวญี่ปุ่น(ที่ไม่รู้ภาษาไทย)มาหา แล้วได้ชวนพวกเราไปกินข้าวร่วมกัน จะได้ลองใช้ภาษาญี่ปุ่นที่เรียนมา อีกอย่างคือพี่โยอยากให้เพื่อนชาวญี่ปุ่นได้รู้จักกับเพื่อนๆคนไทย
เรื่องดีๆแบบนี้ เรามีหรือจะพลาด เดินทางจากหัวหินเข้ากรุงเทพฯเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลย
น่าเสียดายที่พี่ปอมติดงาน ถ้าพี่ปอมได้ไปร่วมด้วย คงสนุกมากกว่านี้
แอบรู้สึกผิด ถึงจะไม่ใช่เราคนเดียวที่มีข้อจำกัดเรื่องเวลา แต่ปัญหาก็เกิดเพราะเรามากที่สุดเลย(เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พี่ปอมไม่ได้ไปสนุกด้วยกัน)
สุดท้ายคนที่ไปเลยมีแค่เรากับวิน(ไม่นับคนนำทาง คือแม่เรา คุณพ่อของวิน และพี่ปาน)

  เพื่อนของพี่โยชื่อ ยูคาริ ล่ะ น่ารักมาก (อีกแล้ว)
เป็นคนญี่ปุ่น แต่ทำงานที่ฟินลิปปิน
จากคำบอกเล่าของแม่(เรื่องรูปร่างหน้าตา) คือ เป็นคนตัวเล็ก ท่าทางเหมือนคนขี้อาย
ตอนที่เราคุย ก็รู้สึกว่าเขาเรียบร้อยดีนะ
เรา...น่าจะเป็นคนเดียวที่คุยเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วน(แต่หลังจากที่เรากลับออกมาแล้ว เชื่อว่าวินคงใส่ภาษาญี่ปุ่นเป็นชุดอย่างคล่องแคล่วกว่าเราเสียอีก)
ไม่ใช่เก่ง แต่ตอนนั้นไม่รู้ว่าความรู้ภาษาอังกฤษมันไปหลบอยู่ส่วนไหนของสมองหมด
สรุปว่า วินได้คุยกับยูคาริ-ซังเยอะกว่าเรา... ได้ยิน speak English โต้ตอบกันเป็นชุดเลย (ได้ข่าวว่าแอบเข้าไปทำความรู้จักตั้งแต่ที่โรงเรียนสอนคนตาบอดแล้ว... ใช่มั้ยน้อง)

  สรุปผลการทดลองวิชา...ของเรา... "ท่าดี ทีเหลว" ครับ (ร้องไห้...ดีมั้ยเนี่ย)
คุยได้คล่องเฉพาะตอนทักทาย
เรา : Konbanwa!
ยูคาริ-ซัง : Konbanwa!
เรา : Jii (สะกดแบบโรมาจิ) Desu. Douzo Yoroshiku Onegai Shimasu.
ยูคาริ-ซัง : Yukari Desu. (ได้ยินแบบนี้นะ)
เงียบไป 3 วินาที แล้วยูคาริ-ซังก็พูดประโยคที่เราไม่คุ้น แต่เราได้ยินมีคำว่า Nan Sai ก็เดาเอาว่าเขาถามอายุ
เรา : 25 Sai Desu. Yukari-san Wa?
ยูคาริ-ซัง : 21 Sai Desu.
ดีใจจริงๆที่เดาถูก
อันนี้คือตอนที่พี่โยให้เราทักทายกันระหว่างรอแท็กซีก่อนที่จะไปร้านอาหาร(ซึ่งสุดท้ายก็ไม่มีแท็กซีผ่านมาสักคัน พวกเราเลยต้องเปลี่ยนแผน เดินไปที่ร้านอาหารที่ใกล้กว่าแทน)
แต่พอยู่ที่ร้านอาหารแล้ว เราฟังภาษาญี่ปุ่นทั้งจากพี่โยและยูคาริ-ซังไม่รู้เรื่องเลย ทั้งที่บางประโยค เราเพิ่งได้เรียนไป
บางทีฟังออกเป็นคำๆ ต้องฟัง 2 รอบ ถึงจะเข้าใจทั้งประโยค
แต่ดีใจกับตอนที่เราถามว่า "พรุ่งนี้จะไปเที่ยวที่ไหน" และยูคาริ-ซังเข้าใจ เพราะประโยคนั้นเรามั่ว(อย่างมีหลักการ)เต็มๆ
Ashita Doko Ni Ryokou Shimasu Ka?
"พี่โยนั่งเงียบ... แปลว่าจี๋มั่วถูกใช่มั้ยครับ ฮ่าฮ่าฮ่า" (คิดในใจ)
ถ้าเราเก่งภาษาอังกฤษมากกว่านี้สักหน่อย และช่วงแรกเราไม่ลืมว่าสามารถใช้ภาษาอังกฤษช่วยได้(พอนึกได้ มันก็จมลงไปในสมองลึกจนงัดออกมาไม่ได้แล้ว) ก็คงได้คุยกันเยอะกว่านี้
เลยได้คุยกับยูคาริ-ซัง ซึ่งส่วนใหญ่เราเป็นฝ่ายถามด้วยประโยคง่ายๆแค่ 2 ประโยค (ไม่นับตอนทักทายก่อนไปร้านอาหาร) เอง
ถือเป็นการทดลองวิชาภาษาญี่ปุ่นอย่างเต็มที่ครั้งแรกของพวกเรา และมันทำให้เรารู้ว่าตัวเองยังต้องพัฒนาทักษะการฟังสำหรับภาษาญี่ปุ่นอีกเยอะ

  ขอบคุณพี่โย ที่ทำให้พวกเราได้มีประสบการณ์ดีๆ จากการได้รู้จักเพื่อนชาวต่างประเทศ...ที่น่ารัก (ได้เพื่อนเพิ่มมาอีก 1 คน ดีใจจริงๆ)
แถมเรายังได้ซีดีเพลงของ "แจม โปรเจ็ค" ที่ฝากพี่โยซื้อจากญี่ปุ่น หลังจากที่ต้องรอมานานเกือบ 3 เดือน
คือพี่เขาซื้อให้เราตั้งแต่เดือนเมษายนแล้ว ตอนแรกคุยกันว่าจะให้พี่เขาส่งทางไปรษณีย์หลังจากกลับมาไทย แต่พี่เขาก็ไม่มีเวลาจัดการให้สักที (ถ้าเป็นของอย่างอื่น...ที่ไม่เกี่ยวกับแจม หรือฮิโรโนบุ-ซัง เราคงหายอยากได้ไปนานแล้ว)
น่าเสียดาย ที่เราไม่ได้เตรียมเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวที่จำเป็นไปด้วย ไม่งั้นคงได้ไปค้างกับพี่โย
มีเวลาได้พูดคุยฝึกภาษา และฝึกดำรงชีวิตแบบคนตาบอดผ่านประสบการณ์จริง โดยมีคนตาบอดด้วยกันเป็นผู้สอน
หวังว่าโอกาสหน้าคงได้ไปรบกวน จะพยายามเตรียมของใช้ส่วนตัวไปให้พร้อมขนาดอยู่ได้เป็นอาทิตย์เลย
คงได้เจอกันอีก ยูคาริ-ซัง!

  อัปเรื่องที่...ไม่ใช่ความรู้สึกล้วนๆและการพูดคุย(กับแฟนบล็อก)เป็นครั้งแรกในรอบ 4 เดือน เลยมั้งเนี่ย
เมื่อช่วงเช้าได้ไปร่วมงานไหว้ครูดนตรีไทย ซึ่งจัดโดยคณะ รักศิลป์ไทย มาครับ
เชื่อมั้ยว่า ระยะทางจากบ้านเราถึงบ้านที่จัดงาน(รู้สึกจะเรียกว่า บ้านรักศิลป์ไทย ตามชื่อคณะ)ห่างกันไม่ถึง 5 กิโลฯ
แต่เรากับพ่อใช้เวลาเดินทางโดยรถส่วนตัวตั้งเกือบชั่วโมง สาเหตุหลัก คือ หาบ้านงานไม่เจอ
บรรยากาศในงานเมื่อเช้าชวนให้คิดถึงตอนยังเป็นนิสิตมากๆ
ถ้าเป็นที่ มศว (มหาลัยที่เราเคยเรียน...และจบ) จะต้องมีเสียงอาจารย์ประทีปพูดทำนองกล่าวต้อนรับผู้ที่ร่วมพิธี และเล่าเกี่ยวกับดนตรีไทยขั้นระหว่างพิธีสงฆ์และพิธีไหว้ครู
ที่เราชอบและคิดว่าดีมากๆเลย คือ อาจารย์ท่านมีการแนะนำเศียรทุกเศียร และภาพทุกภาพ
เศียรเป็นของเทวดาองค์ใด บุคคลในภาพคือท่านใด อาจารย์ท่านบอกทั้งหมดเลย
ของรักศิลป์ไทย แม้จะมีการพูดขั้นระหว่างสองพิธีเหมือนกัน แต่ไม่ใช่เสียงอาจารย์ประทีปแล้วเราก็รู้สึกแปลกๆ
แล้วไม่รู้ว่า เราอุปทานหรือจำผิดเพี้ยนไปเองหรือเปล่า ได้ยินเสียงอ่านโองการเป็นเสียงเดียวกับที่ได้ยินที่ มศว ทุกปี ทั้งที่คนอ่าน(ครูผู้ประกอบพิธี)คนละคนกัน
จะว่าไป เราได้ยินเสียงอ่านโองการเสียงนี้มาตั้งแต่ร่วมพิธีไหว้ครูครั้งแรกที่โรงเรียนสมถวิลเลยล่ะ
อาจเป็นไปได้ว่า โรงเรียนสมถวิลกับคณะรักศิลป์ไทยใช้คนอ่านคนเดียวกัน แต่สำหรับ มศว ไม่ใช่แน่นอน
คนอ่านโองการที่ มศว เรารู้จักดีกว่าคนอ่านที่อื่นๆที่พูดถึงทั้งหมดเลย
ท่านเป็นครูสอนขับร้องอยู่ที่มหาลัยเรานั่นแหละ
เราได้ยินเสียงท่านเรื่อยๆในช่วงที่เรียนที่นั่น(แน่นอนว่ารู้ชื่อด้วย) ย่อมจำได้ดีกว่าเสียงอื่นๆ(หมายถึงเสียงที่อ่านโองการ)
วันนี้ก็ได้เจิมทั้งมือ ทั้งหน้าผาก
ปกติเวลาเข้าพิธีไหว้ครู ครูผู้ประกอบพิธี(หรือก็คือคนอ่านโองการที่พูดถึงก่อนหน้านี้)จะเจิมให้ที่หน้าผากอย่างเดียว แต่มีครั้งหนึ่งเข้าพิธีที่ มศว ครูผู้ประกอบพิธีเห็นเราและจำได้ว่าเราเรียนขลุ่ย ท่านเลยเจิมมือให้ด้วย บอกว่าจะได้เป่าขลุ่ยเก่ง
พูดถึงเรื่องเจิมก็นึกถึงตอนไปเข้าพิธีที่โรงเรียนสมถวิลอีกแล้ว ครั้งนั้นได้ครอบครูเป็นครั้งแรก(ครอบเครื่องสาย) มีการเจิมหน้าผากเหมือนกัน พอกลับไปเรียนตอนบ่าย ทั้งเพื่อน ทั้งอาจารย์ประจำชั้น ล้อกันใหญ่ว่า "จี๋ไปแต่งงานมา"
นี่ถ้าพ่อกับแม่ไม่ติดงานของโรตารี่(งานอะไรไม่รู้) คืนนี้เราจะต้องได้บรรเลงถวายมือ(ที่ มศว เรียกแบบนี้ แต่รู้สึกรักศิลป์ไทยจะเรียกว่า บรรเลงถวายครู)ร่วมกับวงของรักศิลป์ไทยด้วย
แต่พ่อกับแม่ต้องไปร่วมงานของโรตารี่ ไม่มีใครไปรับไปส่งเรา ก็เลยไม่ได้ร่วมบรรเลงด้วย
ดีแล้วล่ะ เพราะถ้าให้เราร่วมด้วย อาจจะมีเละ(อีก)ก็ได้

  วันเกิดเวียนมาบรรจบอีกรอบ
ปีนี้ 25 ... ครบเบญจเพสพอดี
รู้สึกเหมือนเพิ่งเขียนบล็อกวันเกิดอายุครบ 24 ไปเมื่อไม่กี่วันนี้เองแฮะ
วัน เวลา พอนึกย้อนกลับไปแล้ว มันไวจริงๆ
แค่ช่วงเช้านี้ก็ได้รับคำอวยพร(ทางเน็ต... ไม่นับทางโทรศัพท์และการอวยพรกับตัว)มากมายจนแทบอ่านไม่ทัน ขอบคุณครับ
...
เอ่อ... ภาษาบล็อกเรียกว่า อัปเลว ใช่มั้ยเนี่ย

  กำลังคิดว่าจะจัดระบบตัวเองใหม่... ซึ่งที่จริงก็เคยพยายามทำมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่เคยสำเร็จ
แหะแหะ
รู้สึกว่ามีอะไรที่อยากทำมากมายในแต่ละวัน แต่ทำได้ไม่เคยครบ
อัปบล็อกก็น้อยลงด้วย... เดือนละ 1-2 เอนทรี เอง

  พยายามจะเล่นเน็ตให้น้อยลง เพราะเท่าที่สังเกต ตัวเองให้เวลากับอินเตอร์เน็ตมากกว่าอย่างอื่น และคิดว่ามากเกินไป
แถมเป็นคนทำอะไรช้า... ถึงช้ามาก อย่างอัปบล็อกนี่ ที่ใช้เวลาน้อยสุดคือ 15 นาที (ถ้าจำไม่ผิด) ได้เอนทรีที่มีข้อความ 6 บรรทัดแบบไม่ถึง 1/4
สองข้อนี้น่าจะเป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้แต่ละวัน เราทำกิจกรรมได้น้อย... เรียกว่าแทบไม่ได้ทำอย่างอื่นเลยนอกจากเล่นเน็ต(เล่นเกม อ่านและตอบข้อความใน twitter และ facebook)
นี่ก็ไม่ได้ซ้อมขลุ่ยกับทบทวนภาษาญี่ปุ่นมา...น่าจะมากกว่า 1 สัปดาห์ แล้วล่ะ

  ช่วงนี้เหมือนจะกลับไปติดเกม Monopoly อีกแล้ว
ยิ่งตอนนี้...ไปอยู่กรุงเทพฯมา 2 อาทิตย์กว่า โดยไม่ได้เล่นเลย กลับมายิ่งโหยหา (ขนาดนั้น!)
ในงาน TGS น่าจะมีบูตหรือจุดที่จัดแสดงเกมของคนตาบอดบ้างนะ... หรือว่ามีแต่เราไม่รู้
คนตาดีเขามีดวนเกมพวก Dragon Ball , Street Fighter พวกเราคนตาบอดก็น่าจะได้ดวนเกมพวก Monopoly, Uno, Yahtzee ในงานนั้นบ้าง
แต่จะว่าไป เรื่องเกมนี่ เฉพาะตาบอดไทยคงมีเล่นไม่กี่คน
พี่เอกเคยบอก(เขียนเล่าในบล็อก)ว่า เกม Street Fighter ที่คนตาดีเล่นกัน คนตาบอดเราก็สามารถเล่นได้ เพราะเสียงจะดังที่ลำโพงตามทิศทางที่คู่ต่อสู้อยู่
เราก็อยากเล่น แต่ไม่รู้ว่าจะหาตัวเกมได้จากที่ไหน คงต้องรอขอจากพี่เอก(ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไรจะได้เจอกัน) จะได้เป็นเวอร์ชันเดียวกัน
และถ้าเกม Dragon Ball เป็นเหมือน Street Fighter (เสียงดังที่ลำโพงตามทิศทางที่คู่ต่อสู้อยู่) ก็จะดีมาก
เราชอบ Dragon Ball มากกว่า Street Fighter อีก

  พูดถึงเกม Dragon Ball ตอนไปกรุงเทพฯครั้งหล้าสุดนี้ได้ลองเล่นเกม Dragon Ball  ที่เป็นเกมวี(จำได้ว่าเรียกแบบนี้)ด้วยล่ะ
ได้ทำท่าปล่อยพลังเหมือนในการ์ตูนเลย ฮ่าฮ่า
ขำน้องหนุ่ยกับเตยอย่างแรง เห็นเรากับต้นเล่นกันแล้วอยากเล่นบ้าง ต้นเลยจัดให้ทั้งสองคนเป็นคู่ซ้อมให้เรา
แต่ไม่ยอมสอนวิธีใช้ท่าต่างๆให้... สอนให้เราคนเดียว แถมคอยบรรยายภาพในจอให้ด้วย
"เอ็งมองเห็น เอ็งก็ศึกษาเองสิวะ วิธีเล่นก็มีให้อ่านอยู่ ดูพี่จี๋เอาก็ได้" (คำพูดที่ต้นพูดกับเตย)
สรุป คือ ทั้งสองคนเล่นแพ้เราเกือบทุกครั้ง จนน้องหนุ่ยถึงกับขอเอาเกมนี้กลับไปซุ่มซ้อมที่บ้าน
แต่ที่ขำเนี่ย ไม่ได้ขำที่พวกเขาแพ้นะ ขำที่พวกเขาเล่นไป บ่นไป
ขำวิธีการของต้นที่ให้คนตาดีเล่นเกมต่อสู้กับคนตาบอด โดยที่ไม่สอนคนตาดี(ให้ดูเอาเอง) แต่สอนคนตาบอดอย่างละเอียด เข้าใจคิดนะ
และขำน้องหนุ่ยที่ถึงกับเอาเกมนี้กลับไปซุ่มซ้อมคนเดียว... น่าจะเป็นครั้งแรกที่น้องหนุ่ยจริงจังกับเกม

  จากนี้ไป นอกจากทบทวนความรู้ที่เรียนมา ซึ่งน่าจะเป็นประโยชน์กับตัวเรามากที่สุด อย่าง ดนตรีไทย ภาษาอังกฤษ ภาษาญี่ปุ่น (อันหลังนี้เพิ่งเรียนได้ 4 เดือน)
ก็ต้องทำอะไรให้ตัวเองมีรายได้ไว้ใช้จ่ายส่วนตัวด้วย เพราะเรียนจบแล้ว แม่ไม่ให้เบี้ยเลี้ยง(แต่บางอย่างที่อยากได้ ยังสามารถขอให้พ่อหรือแม่ซื้อให้ได้)
งานที่สมัครไว้ยังไม่มีการตอบรับ
ตอนนี้ก็เลยต้องหาอะไรที่พอทำได้ทำแก้ขัด คือ ทำพวงกุญแจลูกปัด ซึ่งก็หวังว่าจะขายได้บ้าง
ที่แน่ๆ ตอนนี้มีออร์เดอร์ขนมเข้ามาแล้ว คนสั่งคือป้าติ๋วเจ้าเก่า จะมารับขนมเดือนหน้า เรากับแม่จะช่วยกันทำ รายได้ก็หารกัน
เรามีความปรารถนาแรงกล้าอยู่ 2 อย่าง ซึ่งเงินจะเป็นตัวช่วยสำคัญที่จะทำให้สัมฤทธิ์ผม (ใช้คำถูกมั้ยเนี่ย) นั่นคือพบศิลปินที่ชื่นชอบ (คงไม่ต้องบอกว่าเป็นใครแล้วมั้ง) กับเที่ยวญี่ปุ่น
เรื่องแรกนั้นสมปรารถนาแล้ว เราได้เจอศิลปินที่ชื่นชอบซึ่งมาจากแดนไกลถึง 2 ครั้ง แต่...แน่นอนว่าเรายังรอครั้งต่อไปอีก
ส่วนเรื่องที่สอง มีแนวโน้มว่าจะเกิดขึ้น
ป้าติ๋วกับพี่เอ็มบอกว่า รอให้แรนดี้มาไทยปีหน้า แล้วจะพาเราไปเที่ยวญี่ปุ่นด้วย เพราะแรนดี้ก็ชอบญี่ปุ่น ที่สำคัญคือเขารู้ภาษาญี่ปุ่น เพราะเคยไปอยู่ที่ญี่ปุ่น 5 ปี
แรนดี้ไปด้วยจะได้ช่วยเรื่องการสื่อสาร
เพียงแต่เราจะต้องเก็บเงินเตรียมไว้ จะได้เที่ยวอย่างสบายใจ
มีคนสนับสนุนความปรารถนาของเราแล้ว สู้ตาย!

  สวัสดีครับ หายไปนานพอสมควร ช่วงนี้ไม่ค่อยมีเรื่องให้เขียน(ที่จริงมีเรื่องที่อยากเขียนอยู่ 2-3 เรื่อง แต่ยังนึกไม่ออกว่าจะเขียนออกมายังไงดี) แบบว่าไม่ได้ออกไปไหน... อยู่บ้านเฉยๆ(รอการตอบรับการสมัครงาน) และไม่มีกิจกรรมหรือเหตุการณ์อะไรพิเศษ วันนี้ก็ตั้งใจเข้ามาพูดคุยกับเพื่อนๆที่ติดตามบล็อกกันโดยเฉพาะ คือช่วงนี้นอกจากจะไม่ได้อัปบล็อกตัวเองแล้ว บล็อกของเพื่อนๆที่แอดเป็น Favorites ไว้ก็ไม่ค่อยได้เข้าไปอ่าน แต่นึกถึงเพื่อนๆทุกคน และหวังว่าทุกคนคงสบายดี ที่เข้ามานี่ก็อยากจะบอกว่าไม่ได้หายไปไหน เพียงแต่เดี๋ยวนี้ไม่ได้ให้เวลากับ exteen มากเหมือนเมื่อก่อน ส่วนใหญ่ก็เข้ามาเช็กคอมเมนท์ในเอนทรีตัวเอง ตามไปอ่านและคอมเมนท์กลับคนที่มาคอมเมนท์เรา แล้วก็อาจจะแวบไปอ่านบล็อกใน Favorites ที่อัปในวันนั้นสัก 2 บล็อก นานๆที(ประมาณเดือนละ 2 ครั้ง)ถึงจะเข้ามาเล่นแบบเต็มที่ คือไล่อ่านบล็อกใน Favorites ทั้งหมด(แต่ส่วนใหญ่จะอ่านได้ไม่หมด...ในครั้งเดียว) และบล็อกอื่นๆที่อัปใหม่ด้วย แต่ออน MSN skype และ twitter ทุกวัน เพราะพวกนี้เป็นโปรแกรมที่สามารถทำงานโดยไม่ต้องเปิดหน้าต่างโปรแกรมไว้ และเพื่อนๆ(เพื่อนสมัยเรียน เพื่อนตาบอด เพื่อนทางเน็ต ฯลฯ)เราส่วนใหญ่ก็ใช้โปรแกรมพวกนี้กัน ทำให้สามารถทำอย่างอื่น เช่น พิมพ์งาน(ซึ่งนานๆจะมีมาให้พิมพ์สักที) ดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกม ค้นข้อมูล ไปพร้อมๆกัน โดยไม่ต้องกลัวว่าหน้าจอจะรกและพาให้เครื่องค้าง เพื่อนๆที่ติดตามกันอยู่ ถ้าเล่น twitter ก็ follow ได้ที่
@Jee_san
ที่จริงก็กำลังหา follow คนในวงการและคนคอเดียวกัน(คนตาบอด คนเล่นดนตรีไทย คนสนใจการ์ตูน)อยู่เหมือนกัน ซึ่งก็ดูเหมือนว่าใน exteen จะมีมากพอสมควร ถ้าใคร follow ไปก็รบกวนแนะนำตัวด้วยละกัน จะได้ follow กลับ(ตั้งใจว่าจะ follow กลับทุกคนที่เป็นแฟนบล็อกใน exteen) วันนี้ก็คงอัป(พูดคุย)แค่นี้ เจอกัน(บนบล็อก)โอกาสหน้า ขอบคุณที่ติดตามกัน สวัสดีครับ

  สงสัยว่าเราจะกำลังดวงตก
ช่วงนี้รู้สึกว่าอะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจไปหมด
ของที่ใช้เป็นประจำหรือจำเป็นต้องใช้พัง
คนรอบข้างอารมณ์แปรปรวน (ถ้าแปรปรวนแล้วไม่มาลงกับเราจะไม่เครียดเลย)
รายได้ไม่มีเข้ากระเป๋า
พอดวงตกก็พาให้จิตตก
มีอะไรขัดอก ขัดใจ แค่นิดหน่อยก็เสร้า ห่อเหี่ยว เหมือนกับเป็นเรื่องหนักหนา คอขาดบาดตาย(แต่บางเรื่องก็หนักหนาสำหรับเราจริงๆ)
แถมนึกอะไรก็เป็นเรื่องเครียด เรื่องเศร้า ไปหมด
ที่แย่ที่สุด คือ รู้สึกว่าถูกทิ้ง ถูกลืม(จากคนในวงการ)
เป็นความรู้สึกที่ไม่ดีเลย

  4 ธันวาคม 2553
วันนี้ซ้อมย่อยที่ประสานมิตร
เราไปถึงที่มหาลัยตั้งแต่หกโมง... ยังไม่ค่อยมีใครมาเท่าไร
จนกระทั่งแปดโมงกว่า ซึ่งใกล้เวลาลงทะเบียนนั่นล่ะ เพื่อนๆเราถึงจะเริ่มมากัน(ไม่นับอุ๊ ที่มาถึงตั้งแต่ยังไม่เจ็ดโมง เพราะต้องขับรถมาไกลจากราชบุรี)
จำไม่ได้แล้วว่ากำหนดการต้องลงทะเบียนกี่โมง รู้แต่ว่าคณะเราเหลตไปไม่ต่ำกว่าครึ่งชั่วโมง (นี่คือเอกลักษณ์ของพวกเราชาวศิลปกรรมฯ)
การซ้อมวันนี้แยกเป็นคณะ
คณะของเราซ้อมที่ตึกคณะของตัวเอง บนห้องประชุมชั้น 14
อาจารย์อธิบายลำดับและข้อปฏิบัติต่างๆเรียบร้อย ก็ได้เวลาซ้อมปฏิบัติ เริ่มตั้งแต่การลุกจากที่นั่ง เดินแถวขึ้นเวที รับงาน เดินลงจากเวที จนถึงกลับเข้าที่นั่ง
ของเราก็ต้องมีอาจารย์นำทาง
อาจารย์วีระมาช่วยนำทางและคอยบอกขั้นตอนต่างๆให้ตั้ง 2 รอบ ขอบพระคุณครับ
จำไม่ได้แล้วว่าซ้อมไป 3 หรือ 4 รอบ แต่มีช่วงหนึ่ง(หลังจากรอบที่ 2 ไปแล้ว) เราโดนปล่อยให้เดินเองกลางเวที(ประมาณว่าคนนำทางลืม) ทำให้เกิดการหล้าช้าด้วยล่ะ
ก็ผ่านไปได้ด้วยดี
ตอนบ่ายก็สวมครุยถ่ายรูปร่วมกับอาจารย์ในคณะ เพื่อนๆ
เดินไป เดินมา(เพื่อหามุมถ่ายรูป) จนรองเท้ากัด เล่นเอาน้ำตาแทบร่วง
ไม่รู้ว่าอคติ(กับเครื่องแต่งกายที่ทำให้ดูเป็นผู้หญิง) หรือลักษณะทางกายภาพของเราไม่เหมาะกับรองเท้าส้นสูงจริงๆ ซื้อกี่คู่ ก็ใส่ไม่สบายสักคู่(แถมบางครั้งยังโดนรองเท้ากัดจนเป็นแผลด้วยล่ะ)
ยิ่งตอนเดินกลับไปขึ้นแท็กซีนี่ น้ำตาเล็ดเลย จนพ่อกับแม่ต้องพาซื้อรองเท้าใหม่ ซึ่งมีร้านนำมาขายในมหาลัยเดี๋ยวนั้น
แต่คู่ที่ซื้อใหม่ก็ยังไม่ OK อยู่ดี รองเท้าส้นสูงนี่มัน "นรกชัดๆ"

  5 ธันวาคม 2553
วันนี้ซ้อมย่อยที่องครักษ์
ได้ซ้อมในสถานที่จริง
เราก็ไปถึงแต่เช้าอีกแล้ว ออกจากบ้าน(แถวแจ้งวัฒนะ)ตั้งแต่ตีห้า
ไปถึงก็หกโมง นั่งรอจนถึงเก้าโมง ก็ไม่เจอว่ามีเพื่อนหรือนิสิตปริญญาตรีมาสักคน
สุดท้าย... ให้แม่หยิบกำหนดการมาดู ปรากฏว่า... ของนิสิตปริญญาตรีนัดลงทะเบียนตอนสิบโมง...
เราจำเวลาผิด...นะครับพี่น้อง
นี่เราตื่นมาเตรียมตัวตั้งแต่ยังไม่ตีสี่ รีบออกเดินทางตั้งแต่ตีห้าเพื่อ...
การซ้อมวันนี้เริ่มตั้งแต่การเดินแถวเข้าหอประชุม
ของเรา อาจารย์ให้เข้าไปนั่งรอข้างในได้เลย ไม่ต้องเดินแถว
อาจารย์บอกว่า ปกติ ถ้าเป็นคนพิการหรือไม่สะดวกในการเดิน ทางมหาลัยจะให้เข้าไปนั่งรอในหอประชุมเลย
ที่จริงเรื่องเดินแถวเราไม่มีปัญหา คือคิดว่าเดินได้หากอาจารย์อนุโลมให้ใช้คนนำทาง
แต่เรากังวลกับรองเท้า(ก็เจ้ารองเท้าส้นสูงนั่นล่ะ)มากๆ... กลัวจะทนพิษรองเท้ากัดไม่ไหว
ทางมหาลัยอนุโลมให้เข้าไปนั่งรอข้างในได้เลยแบบนี้ ก็ถือว่าดีมากสำหรับเรา
แต่...ตอนขึ้นรับนี่สิ อาจารย์ส่วนกลางจะให้เรานั่งรถเข็นขึ้นไปรับ บอกว่าเพื่อความรวดเร็ว
ไม่เวิร์กนะครับแบบนี้ เราตาบอด ไม่ได้ขาพิการหรือเดินไม่ได้สักหน่อย
ใจคอจะให้เราเป็นทั้งตาบอดและขาพิการเลยเหรอครับ
ถ้าถามความต้องการของเรา เราต้องปฏิเสธแน่นอน แต่นี่อาจารย์ส่วนกลางอ้างว่า รุ่นพี่เราที่เป็นคนตาบอดก็ต้องนั่งรถเข็นเหมือนกัน เพราะถ้าไม่อย่างงั้นจะทำให้เกิดการหล้าช้า
เราก็เลยต้องยอมตามนั้น เพราะไม่อยากมีปัญหา แต่เราก็เป็นคนเดินช้าจริงๆ... รู้ตัวอยู่ ถึงไม่อยากเรียกร้องมาก
แต่ก็...นะ ความรู้สึกตอนที่นั่งอยู่บนรถเข็นมันไม่ดีเลย(ออกแนวอับอายและตลกตัวเอง)
นอกจากถูกจัดให้นั่งรถเข็นแบบคนขาพิการ ก็ยังถูกย้ายลำดับให้รับเป็นคนสุดท้ายของคณะศิลปกรรมศาสตร์ จากที่เดิมรับเป็นคนที่ 2 ของเอกดนตรีไทย(กลุ่มทั่วไป)... ห่างกันตั้งหลายสิบคน
ตอนนั่งในพิธี ก็ต้องนั่งกับเพื่อนขาพิการ ไม่ได้นั่งกับเพื่อนในเอกหรือคณะเดียวกัน ฟังดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา แต่ความรู้สึกเราตอนนั้นเคว้งนะ
รอบตัวมีแต่คนไม่รู้จัก(แต่ตอนหลังก็ได้ทำความรู้จักกัน) ถึงคุยกันได้ก็ไม่สนิทใจเท่าเพื่อนหรืออาจารย์ในเอก
แถมพอถึงคิวเรารับ อาจารย์ที่ดูแลเราก็ดันลืมเข็นรถให้อีก (ดีนะ ที่นี่เป็นแค่การซ้อม)
เรื่องนี้แม่กับยายเรารับไม่ได้อย่างแรง ถึงกับโทรไประบายกับอาจารย์เอกดนตรีไทย หลังจากซ้อมเสร็จ กลับถึงบ้านเรียบร้อย
ก็เลยได้รู้ว่า ทั้งอาจารย์และเพื่อนๆเอกดนตรีไทยก็ไม่เห็นด้วยที่ให้เรานั่งรถเข็นเหมือนกัน
ดีใจจริงๆ เพราะอย่างน้อยก็แสดงว่าเราไม่ได้คิดไปเอง
แถมโทรไปถามพี่โจ้ The Pianist ก็ได้รับคำตอบว่า พี่เขาไม่ได้นั่งรถเข็น แต่เดินขึ้นไปรับโดยมีอาจารย์นำทาง
รู้แบบนี้ เราก็ไม่ชอบใจอย่างแรง
แต่วันนี้ก็มีเรื่องให้ประทับใจ
อาจารย์อธิการฯมาแสดงความยินดี และซ้อมการรับงานให้เราด้วยตัวเอง ขอบพระคุณครับ

  6 ธันวาคม 2553
วันนี้ซ้อมใหญ่ที่องครักษ์
ทำเหมือนวันจริงทุกประการ
ก่อนซ้อมมีการถ่ายรูปหมู่เป็นคณะ
คณะเรา อาจารย์นัดให้พร้อมถ่ายรูปเวลา 5.45 น.
แต่ตัวอาจารย์มาเกือบแปดโมงนะครับ ได้ถ่ายรูปตอนแปดโมงกว่า (คณะอื่นนัดสายกว่า ได้ถ่ายก่อนอีก) แถมต้องยืนให้รุ่นน้องบูมหลายนาที
ตอนนั้นสวมครุยแล้วด้วย อากาศก็ร้อน แทบเป็นลมแน่ะ
ยังมีเจ้ารองเท้าส้นสูง(คู่ที่พ่อกับแม่ซื้อให้เมื่อวันซ้อมวันแรก)ที่สร้างความเจ็บปวดให้ทุกครั้งที่เก้าเท้าเดินอีก หฤโหดดีจริงๆ
ระหว่างรอเข้าหอประชุมก็ถ่ายรูปกับน้าๆ
ก่อนเข้าหอประชุม แม่กับยายไปปรึกษาอาจารย์เอกดนตรีไทย เพื่อที่จะให้เราไม่ต้องนั่งรถเข็นขึ้นรับ
ไม่รู้ว่าอาจารย์จัดการกันยังไง แต่สรุปแล้ว เราก็ได้ตามที่ขอ
อาจารย์คณะบดี(คณะบดีคณะศิลปกรรมศาสตร์)มอบหมายอาจารย์เปิล(จำชื่อจริงไม่ได้)มาคอยบอกการปฏิบัติในขั้นตอนต่างๆ ตลอดทั้งนำทางตอนขึ้นรับ ขอบพระคุณอาจารย์ทั้งสองท่านมากครับ
อาจารย์คณะบดีย้ายชื่อเรากลับมาอยู่ลำดับเดิม(คนที่ 2 ของเอกดนตรีไทย)ให้ด้วยล่ะ
แต่หลังจากซ้อมกับอาจารย์เปิลต่างหากก่อนซ้อมเหมือนจริง อาจารย์ที่เป็นพิธีกร(ไม่รู้จักชื่อ)คงเห็นว่าเรายังเดินช้าอยู่ จะให้กลับไปรับคนสุดท้ายของคณะเหมือนตอนซ้อมวันที่ 2 ก็กลัวถูกหาว่าแบ่งแยก (แม่เราว่าอาจารย์แบบนี้จริงๆ ตอนที่รู้ว่าเราถูกจัดให้นั่งรถเข็นและต้องรับเป็นคนสุดท้ายของคณะ) ก็เลยให้รับคนสุดท้ายของเอกดนตรีไทยแทน
วันนี้ทำเหมือนวันจริงทุกอย่างจริงๆ แม้แต่การจัดสถานที่ ห้ามทุกคนเข้านั่งหรือพักตามอาคาร
การซ้อมก็เริ่มตั้งแต่การเดินแถวเข้าหอประชุม พิธีการต่างๆในหอประชุมตั้งแต่เสด็จถึง
ตอนนั่งในพิธี เราก็ยังคงต้องนั่งแยกกับเพื่อนๆ(นั่งรวมกับเพื่อนคณะอื่น ซึ่งไม่ใช่กลุ่มที่ต้องนั่งรถเข็นขึ้นรับ) แต่ อาจารย์เปิลนั่งอยู่ด้วยตลอด ทำให้รู้สึกอุ่นใจกว่า
พอเพื่อนๆเอกดนตรีไทยเดินมา อาจารย์ก็พาเราไปยืนต่อที่ท้ายแถว(แทรกระหว่างเพื่อนคนสุดท้ายของเอกดนตรีไทยที่เดินมา กับเพื่อนคนแรกของเอกนาฏศิลป์)และเดินไปด้วยกัน
อาจารย์ย้ำแต่ว่า ตอนขึ้นรับงานให้ทำเร็วๆ เราเลยรีบซะจนพลาดเหยียบเท้าอาจารย์ ตอนถอยออกจากจุดรับงานเต็มๆ
ขอโทษจริงๆครับอาจารย์
การซ้อมเหมือนจริงก็ผ่านไปได้ด้วยดี

  8 ธันวาคม 2553
วันนี้รับจริงที่องครักษ์
เข้าหอประชุมตั้งสิบเอ็ดโมงกว่า แต่ก็ต้องไปแต่เช้า(ไปถึงตั้งแต่หกโมงอีกแล้ว) เพราะถ้าไม่อย่างงั้นหาที่จอดรถไม่ได้
ไปกินข้าวเช้าที่นั่น เสร็จก็ถ่ายรูปกับน้าๆ และเพื่อนๆ(เฉพาะที่เจอตัวตอนนั้น) ระหว่างรอเข้าหอประชุม
พอเข้าหอประชุม ก็แยกไปนั่งกับอาจารย์เปิลสองคน(ท่ามกลางเพื่อนคณะอื่น)เหมือนเดิม
คณะศิลปกรรมศาสตร์รับเป็นคณะรองสุดท้าย ลำดับของเราก็อยู่ตั้งคนที่ 3832
นั่งนานจนแอบหลับได้หลายตื่นเลย ฮ่าฮ่า
ระหว่างนั่งอยู่ ได้ยินเสียงเพื่อน(เพื่อนคณะอื่น)ที่ขึ้นรับก่อนพูดด้วยว่า "คนละอารมณ์กับตอนซ้อมเลยว่ะ"
น่าแปลกที่เรารู้สึกไม่ต่างจากเมื่อวันซ้อมใหญ่... ออกจะตื่นเต้นน้อยกว่าด้วยซ้ำ
อาจารย์เปิลก็คอยปลอบเราไม่ให้ตื่นเต้น แต่ท่าทางอาจารย์ตื่นเต้นมากกว่าเราอีก ย้ำเราตั้งหลายครั้ง
"จี๋! เวลารับงาน อย่าให้หลุดมือนะ"
"จี๋! ไม่ต้องสนใจว่าท่ารับงานจะถูกหรือเปล่า อย่าให้หลุดมือ เท่านั้นพอ"
โห! อาจารย์ย้ำซะจนเราจะตื่นเต้นไปด้วย
ตอนขึ้นรับ ไม่รู้ว่าเราเดินหรือทำอะไรผิดจังหวะตอนไหนสิ
ทั้งที่ก้าวเท้าพร้อมอาจารย์ทุกก้าว(บางก้าวเกือบจะนำด้วยซ้ำ) แต่ก็ยังเข้ายืนที่จุดถวายความเคารพช้า
อาจารย์คณะบดีเลยต้องอ่านเว้นช่วงให้
ตอนเข้าไปรับก็แทบวิ่ง... เหมือนจะเข้าไม่ถึงจุดรับงานด้วยล่ะ
เพราะมีความรู้สึกว่า อาจารย์จับแขนเราดึงยื่นออกไปไกลมาก เราต้องโน้มตัวไปข้างหน้าจนเกือบขนานกับพื้น
และในที่สุด เราก็ได้ใบปริญญามาอยู่ในมือ ไม่ทำหลุดมือเหมือนที่อาจารย์กลัวด้วยล่ะ
พอครบทุกคณะก็กล่าวคำปฏิญาณ
สมเด็จพระเทพฯพระราชทานพระราโชวาท... เป็นอันเสร็จพิธี
ก่อนกลับก็ถ่ายรูปกับใบปริญญาอีกหน่อย หลังจากถ่ายกับดอกไม้บ้าง มือเปล่าบ้าง ไปแล้วหลายรูป
อยากถ่ายกับเพื่อนๆ แต่หาไม่เจอ ไม่รู้ว่าไปอยู่ตรงไหนกัน
เหนื่อยมากกับทั้งสี่วัน แต่ก็เป็นสี่วันที่เรารู้สึกภูมิใจมากที่สุด

    
     รูปถ่ายกับ คาเงยามะ ฮิโรโนบุ ในงาน Thailand Game Show 2010

  ได้เจอป๋าฮิโรโนบุเป็นครั้งแรก ประทับใจมากๆ
ตอนนั้นเขามีล่ามแปลข้อความให้ด้วยล่ะ พี่ล่ามถามเราเหมือนกันว่าอยากจะพูดอะไรหรือเปล่า แต่เราตื่นเต้น... แบบว่าดีใจมากจนลืมสิ่งที่อยากจะพูดหมด
พูดไม่ออก... ประมาณนั้น
ยังดีที่อุตส่าห์บอกพี่เขาไปจนได้ว่านึกไม่ออกเพราะกำลังดีใจมากที่ได้เจอป๋า พี่เขาก็แปลข้อความนั้นเป็นภาษาญี่ปุ่นให้
ป๋าก็เลย...เหมือนกับช่วยเรียกสติให้เรา คือพูดทักทายเราทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาไทย จับมือเขย่า ตบไหล่ ส่วนเราก็...ยังคงได้แต่ยืนยิ้ม และพูดทักทายภาษาญี่ปุ่น...ด้วยเสียงที่เบามากๆ
ก่อนหน้านี้อุตส่าห์ไปหาประโยคภาษาอังกฤษที่ใช้พูดเวลาจะขอถ่ายรูปร่วม ซ้อมอย่างดิบดี ก็พูดไม่ออกอีก
สุดท้ายพ่อต้องบอกให้... พูดภาษาไทยพร้อมกับชี้ที่กล้องถ่ายรูป
แล้วก็เลยได้รูปข้างบนนี้ออกมา
ที่จริงพ่อถ่ายให้ 3-4 รูป ได้ ถ่ายเป็นสเต็ป (ใช้คำถูกหรือเปล่าหนอ) เริ่มตั้งแต่ที่เรายังไม่เดินเข้าไป เราพูดกับพี่ล่าม ป๋าจับมือเราหลังจากพี่ล่ามแปลข้อความ และจบที่ป๋าเกาะไหล่เราหลังจากที่พ่อบอกให้รู้ว่า เราต้องการถ่ายรูป
ก็คือรูปข้างบนนี้เอง ส่วนรูปอื่นๆไม่ได้สแกนไว้ แต่เก็บอยู่ในอาลบัม
ตกใจนิดๆ ไม่คิดว่าจะได้ถึงขนาดนี้ ตอนแรกกะว่าแค่เกาะแขน หรือไม่ก็จับมือ

    
     รูปถ่ายกับกลุ่มศิลปินวงแจม โปรเจ็ค ในงาน Thailand Game Show 2011

  นึกถึงวันแล้วก็อดอัศจรรย์ใจไม่ได้
เหตุการณ์ประทับใจทั้งสองเกิดในวันที่ 8 มกราคม เหมือนกันเลย
ที่จริงเขาลงรูปนี้ให้หลายวันแล้ว แต่เราเพิ่งรู้วิธีเซฟ ฮ่าฮ่าฮ่า
ครั้งนี้นอกจากจะมีป๋าฮิโรโนบุที่...ชื่นชอบอยู่แล้ว ก็ยังมีนักร้องเพลงการ์ตูนญี่ปุ่น ซึ่งจัดว่าอยู่ในขอบข่ายความสนใจของเราอีก 4 คน
ป๋าเกาะไหล่อีกแล้ว ฮ่าฮ่า
แต่แปลกใจมาก คือไม่อยากเชื่อว่าเซ็นต์ตัวเองจะเพี้ยนได้ขนาดนี้
ตอนนั้นรู้สึกจริงๆนะ ว่ามีคนเกาะไหล่ทั้งสองข้าง แต่พอมาดูในรูป(โดยแม่เป็นคนดูและบรรยายให้ฟัง) กลายเป็นว่า ป๋าฮิโรโนบุซึ่งยืนอยู่ด้านขวาเอามืออ้อมมาเกาะไหล่ข้างซ้าย(คือโอบไหล่นั่นเอง) ส่วนไหล่ข้างขวาไม่มีใครเกาะทั้งนั้น
คิดเล่นๆอยู่เหมือนกันนะ ว่าป๋าเข้าใจว่าเราเป็นเด็กผู้ชายหรือเปล่า ถึงได้กล้าโอบไหล่ และตบไหล่...เหมือนกับที่ผู้ใหญ่ทำกับเด็กเวลารู้สึกเอ็นดูน่ะ
คือทั้งสองครั้งที่เจอป๋าเนี่ย เราแต่งตัวเนี้ยบ(กว่าปกติ)ทั้งนั้นเลยนะ
แต่คงไม่... เราไม่แมนขนาดนั้นหรอก อิอิ
แม่เราติดเข้ามาในรูปโดยไม่ได้ตั้งใจทั้งสองครั้งเลย คือทั้งสองครั้งเนี่ย แม่ตั้งใจปล่อยให้เราถ่ายคนเดียว
ส่งเราถึงตัวศิลปินแล้วก็จะถอยออกห่าง แต่คนถ่ายไม่รู้ เลยพยายามถ่ายให้ติดแม่ด้วย รูปแม่ที่ติดเข้ามาเลยไม่ค่อยสวยเท่าไร(อันนี้แม่บอกนะ)
ครั้งนี้กล้องเราก็มีถ่ายไว้ด้วยเหมือนกัน มี 2 ช็อต ที่ถ่ายกับศิลปิน
รู้สึกว่าแม่จะถ่ายเดี่ยวศิลปินทั้งห้าคนไว้ด้วย แต่...อยากจะร้องไห้ รูปล้างมาแล้วไม่ดีเลย มืดเป็นกรอบดำๆ (แม่บอก)
เจ็บใจที่สุด เมื่อรู้ว่าสาเหตุที่ทำให้รูปออกมาแบบนั้น คือ การเปลี่ยนไปใช้ฟีล์มยี่ห้อที่ไม่เคยใช้มาก่อน
แม่ล่ะก็ ไม่น่ามาลองของใหม่ในช่วงเวลาสำคัญของเราเลย (ขำๆนะ)