กลับมาแล้ว... กลับถึงบ้านที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์พร้อมกับหัวใจที่เบิกบาน...อีกครั้ง
ได้ไปเที่ยวงาน Thailand Game Show 2011 และ meet and greet กับศิลปินในดวงใจสมความปรารถนา...เมื่อวานนี้
ไปถึงงานประมาณสิบโมง... ตั้งแต่งานเพิ่งเริ่ม บูตบางบูตยังจัดไม่เรียบร้อยเลย
พาเอิร์ธ กับโอ๊ต ซึ่งคลั่งเกมขั้น...เกือบร้ายแรงไปเล่นเกมที่งานด้วย
สองคนนี้ พอซื้อบัตรเข้างานได้ ก็วิ่งหาเกมเป็นอย่างแรกทันทีเลย อาการหนักจริงๆ
ส่วนเราก็ขอให้แม่พาไปตรง Food Zone ซึ่งพี่หนุ่ยโฆษณาว่ามีอาหารการ์ตูนขาย ระหว่างรอพี่ปอมมาเอาขนม ซึ่งเรากับแม่ทำให้เป็นของฝากปีใหม่
และระหว่างรอ meet and greet กับนักร้องเพลงการ์ตูน (นี่ก็การ์ตูนขึ้นสมอง อาการหนักพอกัน)
ได้ซื้อโดรายากิ เครปญี่ปุ่น และได้ไอติมเป็นของแถมมาลองกิน... อร่อยดี!
  พี่ปอมมาเกือบสิบเอ็ดโมง(ถ้าจำไม่ผิด) พาพี่โยมาด้วย... เข้ามาหาถึงในศูนย์สิริกิติ์ ตรงที่จัดงานเกมเลย
ก็เลยคุยกันยาว ชวนกันกินอาหารญี่ปุ่น(อาหารการ์ตูนของพี่หนุ่ยนั่นเอง)ตรง Food Zone และยังลงไปต่อที่ Food Cord ตรงชั้นล่างอีก
รวมเวลาที่อยู่ด้วยกันก็ 2-3 ชั่วโมง ได้
ไปส่งพี่ปอมกับพี่โยที่สถานีรถไฟใต้ดินหน้าศูนย์เรียบร้อย กลับเข้ามาในงานเกมก็ประมาณบ่ายสอง
อีกแค่ 2 ชั่วโมง จะได้เวลา meet and greet เลยชวนแม่เดินหาห้องที่เขาจะใช้จัดกิจกรรม(จำไม่ได้แล้วว่าเป็นห้องมีตติ้งที่เท่าไร)
แล้วก็เลยได้เจอพี่หนุ่ย พงษ์สุข หิรัญพฤกษ์ แบบ...เรียกว่าไงดี... แจ็คพ็อตสุดๆ
คือระหว่างที่แม่พาเราเดินถามไปเรื่อยๆ ก็บังเอิญไปถามโดนเอากับพนักงาน(เรียกอย่างงี้หรือเปล่า)ที่ยืนอยู่กับพี่หนุ่ยพอดี
พี่หนุ่ยถามเราว่า "น้องที่เคยติดต่อเรื่อง Anime No Limit ใช่มั้ยครับ"
เราก็ไม่เอะใจ คือยังได้ยินเสียงไม่ถนัด แถมแม่ก็ไม่ได้บอกว่าเป็นพี่หนุ่ย(แม่มาบอกตอนหลังว่าเห็นหน้าไม่ชัด...หรือไงเนี่ยแหละ)
พอเราบอกว่าใช่ พี่เขาก็พูด...ประมาณว่า "ยินดีที่ได้เจอ"
ตอนนั้นเอง ที่สมองส่วนที่ทำหน้าที่วิเคราะห์และประมวลผลเสียงของเราเริ่มมีปฏิกริยา
"เฮ้ย! เสียงแบบนี้... หรือว่า..."
ยัง! ถึงขนาดนั้นแล้วก็ยังไม่แน่ใจ (ความรู้สึกช้าได้อีก)
จนกระทั่งพี่เขาแนะนำตัวว่า "นี่พี่หนุ่ยนะ"
แม่เจ้า! ยกมือไหว้แทบไม่ทัน ยินดีและดีใจมากที่ได้เจอเช่นกันครับพี่หนุ่ย
  พอได้เจอพี่หนุ่ย เราก็โดนงานเข้าเต็มๆ
ทีมงาน Show No Limit (เข้าใจว่างั้น) พาเราไปให้นักข่าวช่อง 7 สัมภาษณ์ ในฐานะเป็นคนตาบอดที่สนใจการ์ตูน
แม่ก็ทิ้งให้เราเป็นคนให้สัมภาษณ์คนเดียวซะงั้น
เห็นว่าจะออกอากาศวันพุธนี้ ตอนบ่ายสามโมงครึ่ง ในรายการ...ชื่ออะไรก็จำไม่ได้แล้ว
ตอนให้สัมภาษณ์ เผลอพูด "ครับ" ออกมาครั้งหนึ่งด้วยล่ะ จะมีใครจับได้หรือเปล่านะนี่ อิอิ
  และแล้วก็ถึงช่วงเวลาที่เรารอคอย
Meet and greet กับศิลปินวง Jam Project
ศิลปินมีทั้งหมด 5 คน ประกอบด้วยโยชิกิ-ซัง ฮิโรโนบุ-ซัง ฮิโรชิ-ซัง มาซามิ-ซัง และมาซาอากิ-ซัง (ขออนุญาตเรียกชื่อนะครับ)
ถ้าจำไม่ผิด ตอนแนะนำตัวบนเวที(ในห้องมีตติ้ง)ก็เรียงแบบนี้เหมือนกัน
พอถึงคิวเราขึ้นรับลายเซ็นต์ ตื่นเต้น...แบบเดียวกับที่รู้สึกเมื่อปีที่แล้วเลย
แต่รู้สึกว่าเราจะจับมือศิลปินได้ไม่ครบ จำได้ว่าจับแค่ 2 มือ... น่าจะเป็นโยชิกิ-ซังกับฮิโรโนบุ-ซัง แล้วก็โดนจับให้ยืนถ่ายรูปเลย
หรือเพราะเรามัวจดจ่อกับการหาตำแหน่งที่ฮิโรโนบุซังยืนอยู่(โดยการฟังเสียงเขาว่ามาจากทางไหน)จนรับรู้อย่างอื่นผิดเพี้ยน ขาดๆ ตกๆ ไปก็ไม่รู้เหมือนกัน อิอิ
แม่บอกว่า ท่าทางฮิโรโนบุ-ซังจำเราได้ เขามีอาการดีใจตอนที่เห็นเรา
ไม่รู้แม่แกล้งพูดให้เรารู้สึกดีหรือเปล่า แต่ถ้าเป็นอย่างที่แม่พูดจริงๆ เราก็ดีใจมากเลย
ตอนถ่ายรูปก็ได้ยืนใกล้ฮิโรโนบุ-ซัง เขายืนอยู่ทางด้านขวาของเรา ส่วนด้านซ้ายเป็น...ใครไม่รู้(ไม่แน่ใจระหว่างฮิโรชิ-ซัง กับมาซามิ-ซัง) แต่รู้สึกได้ว่า คนคนนั้นเอามือเกาะไหล่เราตั้งแต่พิธีกรยังไม่ให้สัญญาณถ่ายรูปเลย
ครั้งนี้โชคดีที่เราควบคุมสติไม่ให้ประหม่าจนพูดไม่ออกได้ ก็เลยได้ทดลองวิชาภาษาญี่ปุ่นที่เพิ่งเรียนได้ 3 อาทิตย์
โดยการพูดทักทาย Konbanwa และขอบคุณ Arigatou Gozaimasu
หวังว่าจะมีศิลปินสักคนได้ยินนะ เพราะเสียงเราค่อนข้างเบา แม่ก็บอกว่าไม่ได้ยินเสียงเราพูดเลย
ที่รู้ๆ ตอนเราพูดขอบคุณจบ ฮิโรโนบุ-ซังก็พูดขอบคุณและตบไหล่เรา แสดงว่าเขาได้ยิน หรือถ้าไม่อย่างงั้น ก็พูดขึ้นมาเอง (อยากให้เป็นอย่างแรกมากกว่านะ)
ระหว่างเดินผละออกจากกลุ่มศิลปินเพื่อจะลงจากเวที ซึ่งตอนแรกเราเข้าใจว่าเดินมาพ้นแล้ว อยู่ๆก็รู้สึกว่ามีมือหนึ่งมาตบหลัง 2-3 ที (ตบเบาๆด้วยความเอ็นดู)
แต่ตอนนั้นแม่พาเราเดินอย่างเดียว เลยไม่มีโอกาสได้แสดงปฏิกริยาตอบสนอง(เช่น หันไปยิ้มให้)
ได้รู้ภายหลังว่า คนที่ตบหลังเราตอนนั้น คือ มาซาอากิ-ซัง (เข้าใจว่างั้น เพราะแม่บอกว่าเป็นผู้ชายผมทองที่แนะนำตัวคนสุดท้าย)
ขอบคุณทุกคนมากครับ ที่ไม่รังเกียจความพิการของผม
ขอโทษโยชิกิ-ซัง ฮิโรชิ-ซัง มาซามิ-ซัง และมาซาอากิ-ซัง ที่ผมอาจทำให้พวกคุณรู้สึกไม่ดี(น้อยใจ) ด้วยการให้ความสนใจกับฮิโรโนบุ-ซังคนเดียว
ไม่ใช่อะไร เพราะผมเคยเจอฮิโรโนบุ-ซังมาครั้งหนึ่งแล้ว และครั้งนั้นเขาก็ทำให้ผมประทับใจมาก พอมาเจอครั้งที่ 2 ก็เลยเหมือนกับว่าเจอคนรู้จัก ดีใจ อยากคุย
ทำให้มีอาการ...แบบว่า...ลืมคนและสิ่งรอบข้างชั่วขณะ อิอิ
แต่ยินดีและดีใจมากที่ได้เจอทุกคนครับ
ได้ของที่ระลึกเป็นโปสเตอร์รูปศิลปินทั้ง 5 คน พร้อมลายเซ็นต์
  Meet and greet ครั้งนี้ ผิดหวังกับเรื่องเวลา และกติการับลายเซ็นต์...นิดหน่อย
คือเวลาบีบเกินไป
สำหรับเรา มันบีบซะจนไม่พอแม้แต่จะรู้สึกว่ากำลังสัมผัสใกล้ชิดกับกลุ่มศิลปินที่สนใจ
ไม่พอแม้แต่จะรู้สึกตื่นเต้น
ไม่พอแม้แต่จะพูดข้อความที่เราเพียรพยายามท่องจำ และฝึกพูด(เพื่อไม่ให้ลิ้นพันกันเวลาพูดจริง)มาเกือบอาทิตย์ อย่าง Akemashite Omedetou Gozaimasu
มานึกๆดู เราเพิ่งผ่านสถานการณ์แบบนี้ไปเมื่อปลายปีที่แล้วนี้เอง ตอนรับปริญญาไง ช่างคล้ายกันมากเหลือเกิน(แบบต้องทำเวลาให้ได้นาทีละ 20-30 คน ประมาณนั้น)
เจ็บใจตัวเอง ที่ตอนเขามีเวลาให้ใกล้ชิดนานกว่านี้ และมีล่ามแปลข้อความที่พูดเป็นภาษาญี่ปุ่นให้ (งานเมื่อปีที่แล้วนั่นเอง) ดันตื่นเต้นจนพูดไม่ออก(ที่จริงตอนนั้นพูดทักทาย Konnichiwa ไป แต่เสียงเบามาก และยังมีเสียงจากบูตใกล้ๆ ซึ่งดังมากรบกวน)
ตอนรับลายเซ็นต์ จะเอาของส่วนตัวให้เซ็นต์ก็ไม่ได้
เลยอดได้ลายเซ็นต์ของฮิโรโนบุ-ซังประดับบนรูปสวมชุดครุยวันรับปริญญา
แต่ยังโชคดี ที่ขอให้เขาเซ็นต์บนรูปถ่ายของน้าตุ่ม ซึ่งฝากมาขอได้สำเร็จ
ตอนนั้นเราลงมาข้างล่างเวทีแล้ว ส่วนบนเวทีก็มีเหตุขัดข้อง...หรือติดขัดอะไรก็ไม่รู้ แม่เลยถือโอกาสกวักมือเรียกฮิโรโนบุ-ซังมาเซ็นต์ให้ที่ขอบเวที
แม่บอกว่าเขารีบวิ่งมาเซ็นต์ให้เลยล่ะ
ขอบคุณอีกครั้งครับ ฮิโรโนบุ-ซัง
ยังไงการได้เจอและสัมผัสกับศิลปิน ถึงจะแค่แป๊บเดียวก็ดีที่สุดล่ะนะ(แต่อดอิจฉาคนที่ได้ meet and greet ตอน ANime No Limit 1 ไม่ได้แฮะ)
  พอ meet and greet เสร็จ ก็ไปดูคอนเสิร์ต
เป็นอย่างที่พี่หนุ่ยเคยบอกกับเราทางเมล์ ตอนที่เราพลาดคอนเสิร์ต Anime No Limit Live #1 จริงๆ
"ถ้าจี๋ได้มาฟังด้วยตัวเอง จะได้ยินเสียงที่ดังที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาในชีวิต"
ดังจริงๆ เครื่องในแทบทะลัก
เสียงดนตรีว่าดังแล้ว เสียงคนดูที่ร้องไปด้วยกันดังกว่าอีก แทบจะกลบเสียงดนตรีนั้นได้เลย
เอ่อ... ไม่ได้โฆษณาให้นะนี่ แค่เขียนเท่าที่รู้สึกได้
แต่เสียดายที่ดูได้แค่แป๊บเดียว คอนเสิร์ตเริ่ม late จากเวลา...ตามที่รู้มาตั้ง 1 ชั่วโมง
นายเอิร์ธ กับนายโอ๊ต บอกเล่นเกมหมดทั้งงานตั้งแต่ตอนบ่ายๆ (ไม่รู้ว่าพวกพี่ท่านเล่นกันยังไงสิ) อยากกลับบ้านแล้ว
ทุ่มครึ่งแล้ว คนเริ่มทะยอยกันกลับ(หมายถึงพวกที่มาเล่นเกมนะ) เราไม่อยากปล่อยน้องให้นั่งรอกันลำพังนานๆ ก็เลย...จำใจกลับ...บ้าง
ปีที่แล้ว ที่ฮิโรโนบุ-ซังมาคนเดียว เราให้น้าตุ๋มพามาดู ก็ดูได้ไม่จบ เพราะน้าตุ๋มต้องรีบไปธุระ
ครั้งหน้าเราต้องเลือกคนพาเที่ยวดีๆ เอาที่เขาไม่มีภาระอื่น(ที่ทำให้ต้องกลับกลางคัน) และจะไม่ชวนใครนอกเหนือจากนี้ จะได้อยู่ดูคอนเสิร์ตจนจบได้อย่างสบายใจ ฮิฮิ

Comment

Comment:

Tweet

เสียดายไม่ได้อยู่ดู Jam project ค่ะ

แต่เห็นภาพบรรยากาศละ มันสมากมาย confused smile

#18 By Hinata on 2011-01-23 08:40

ขอบคุณมากค่ะสำหรับคำแนะนำ
แอบเข้ามาอ่านด้วย ประทับใจจัง surprised smile

#17 By Darling on 2011-01-23 00:31

ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ^^~ ขอบคุณสำหรับคำแนะนำค่ะ น่าประทับใจมากที่สุดเลยล่ะคะ

#16 By PraiNew on 2011-01-21 22:55

ไม่ได้มาแนะนำตัวเต็มๆซักที คือก็ตามอ่านมาพักนึงแล้วค่ะ ตั้งแต่ที่เห็นคอมเม้นต์ครั้งแรกเรื่องนิยาย แต่ยังงงๆอยู่หลายอย่าง ยังตามอ่านประวัติและเอ็นทรี่ไม่ครบ ก็เลยไม่ได้คอมเม้นต์ค่ะ ^^

จะแวะมาเรื่อยๆนะคะ

#15 By Hayashi Kisara on 2011-01-21 11:50

เราเคยเห็นคุณ TGS ปี 2010 นะคะ (ยืนดูคอนใกล้ๆกันเลย confused smile) อ่านแล้วก็ประทับใจก้ะ สักวันหนึ่งคงได้เจอกันนะ จะเข้าไปทักทาย ค่า~confused smile

#14 By SAKUra*ลาเต้* on 2011-01-18 17:36



เป็นเรื่องดีๆรับปีใหม่เนาะ

#13 By clammygirl on 2011-01-18 13:12

ได้อ่านทั้งหมดแล้ว
รู้สึกดี และประทับใจด้วยจริงๆ ^_^

พี่คงไม่มีคอมเม้นท์อะไรยาวมากมาย
..

ความประทับใจของเรา มันเกิดที่หัวใจของเรา และมันจะฝังอยูในหัวใจของเรา.. ตลอดไป

..
วันนึงเราจะได้เจอกันนะจ๊ะ double wink

#12 By ::masa:: on 2011-01-17 22:27

สวัสดีค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ
ขอบคุณที่แวะไปเยี่ยมสวัสดีปีใหม่ที่บลอกของเรานะคะbig smile เราเลยกลับมาสวัสดีปีใหม่ตอบกลับบ้าง อิอิ

ดีจังเลยค่ะได้มีทแอนด์กรีชกับศิลปินในดวงใจ เราเสียดายงานนี้ซื้อแค่บัตรพันห้าเท่านั้นเอง คุณฮิโรโนบุก็เป็นศิลปินในดวงใจของเราเช่นกันค่ะ เราเลยลำเอียงไม่ค่อยกรี๊ดกร๊าดกับศิลปินท่านอื่นเท่าเหมือนกันค่ะ sad smile
ไว้มีงานอีกก็มาอีกนะคะ ถ้าเจอจะทักทายค่ะ big smile

#11 By amchan on 2011-01-15 23:35

เสียดายจังที่ไม่ได้อยู่จนจบ ครั้งหน้าถ้ามีอีกขอให้สนุกให้เต็มที่นะครับbig smile

#10 By nightmaresolomon on 2011-01-14 22:56

ดีจังเลยนะคะพี่จี๋ ได้ใกล้ชิดขนาดนั้นเลยนะ

แพรเองก็อยากมีโอกาสแบบนั้นกัิลปินที่ชอบเหมือนกันค่ะ

#9 By Prae on 2011-01-14 21:41

ไว้โอกาสหน้าไปสนุกกันต่อ confused smile

#8 By salemanbps on 2011-01-13 23:14

ยินดีด้วยครับที่ได้เจอกับคุณฮิโรโนบุเเละคนอื่นๆ
เเถมได้เเตะไหล่ด้วย เเหล่มเลย~
ผมว่าน่าอิจฉากว่าคนอยู่จบงานอีกนะ(ฮา)confused smile

อุปสรรคไม่อาจขวางความชอบได้จริงๆ
ไว้มีโอกาสคงได้ไปสนุกกันอีกนะครับ
ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับbig smile

#7 By PG on 2011-01-13 20:37

ผมเองก็จำคุณได้นะครับ ยินดีต้อนรับเพื่อนอีกคนที่"ชอบ"อะไรเหมือนๆกันครับ

ความผิดปกติเล็กน้อยเพียงแค่นี้ ย่อมไม่เป็นอุปสรรค ใช่ไหมครับ big smile

#6 By Rirera on 2011-01-13 10:58

ยินดีที่ได้พบศิลปินในดวงใจนะครับ คนที่เกาะบ่าคือคุณฮิโรโนบุแน่นอนครับ
ส่วนเรื่องเสียงในคอนเสิร์ตนี่ดังแบบเครื่องในทะลักจริงๆและครับ ฮะๆๆๆ ก็แหม่ ในนั้นนี่มีแต่คนที่รักในJAMทุกคนนี่เนอะ

คราวหน้าขอให้อยู่จนจบงานนะครับsurprised smile หลังจากนี้ก็ขอฝากตัวเป็นเพื่อนด้วยอีกคนนะครับconfused smile

#5 By tokimemo on 2011-01-12 15:27

ได้เจอกันอีกแน่นอนครับ แล้วพบกันจ้ะ เย้ๆ

#4 By BIC AnimuNz on 2011-01-12 14:24

วันเด็ก ไปเที่ยวย้อนเวลากลับไปเป็นเด็กที่ไหนครับ confused smile confused smile confused smile

ช่วงนี้กระผมปล่อยแก่กระจายยยยย 555+

#3 By Ruj Rattanapahu on 2011-01-10 07:42

ว้าว ยอดไปเลยนะครับ ในที่สุดก็ได้พบนักร้องในดวงใจอีกครั้ง... big smile
แถมได้เจอพี่หนุ่ยด้วยอะ... อิจฉาาา (อันนี้ก็คนไอทีในดวงใจผมเหมือนกัน - -")
มีได้สัมพาสก์ออกทีวีด้วย เสียดายนะครับที่จำช่องไม่ได้ (ไม่งั้นเราจะรอดู อิอิ)big smile

#2 By pawin35 on 2011-01-09 23:59

สุดแสนประทับใจอีกแล้วครับ big smile

#1 By 40reborn on 2011-01-09 23:32